yiannos economou official web siteyiannos economou video film photographytext on and by yiannos economouyiannos economou lives works in cyprusanemomilou 3 kissonerga


Interviews catalogue text personal statemnts








The rebirth of classical architecture coincided with Colonialism's finest hour. Such neo-classical buildings exist in India and this for an ideological reason: as evidence of Europe's cultural superiority. The point is that the essence of Greek civilization was based on multiculturalism, "philoxenia" as opposed to xenophobia, like Kristeva says somewhere, and so on. To the locals the pseudo neoclassical facades apparently referred to ancient Greek civilization where as in reality it was an adoption of the colonial aesthetic and by extension to a belief to a purer superior culture. So when Pafos indeed became a metropolis - cosmopolitan like Athens was -, the locals feel uncomfortable about it, and unlike the openness of the ancients they are hostile to this "invasion" of foreigners, adopting not only the aesthetic but also the ideology of colonial powers.


The colonized small town found inspiration for its emancipation in the ideal of Ancient Athens.  Its city centre is a provincial pastiche of the classical architecture, yet unwittingly pays also homage to colonial ideology, as the romantic revival of classicism, coinciding with colonialism’s finest hour served also to provide a pretext of western cultural superiority, by nature exclusive and supremacist.  But such an interpretation does not do justice to the ancient spirit which in essence was open, outward looking, based on philoxenia rather than xenophobia, a true cosmopolitan outlook. So it is illogical yet not surprising that when the small town became indeed a metropolitan centre, a multicultural magnet the locals feel uncomfortable with it. The pseudo classical facades stand insular and aloof as the roaming foreigners float every Sunday nearby setting their own market, shops and restaurants with carrier bags, plastic chairs and Styrofoam cups, invisible and transitory, detached from the small metropolis, just as the architecture feels ephemeral and fake.


Μια μικρή πόλη βρήκε στην αρχαία Αθήνα το πρότυπο για την απελευθέρωση της. Το κέντρο της είναι ένα επαρχιακό pastiche της κλασσικής αρχιτεκτονικής που παραπέμπει σε ένα αφιέρωμα στα ιδανικά του κλασσικού Ελληνισμού, ενός πολιτισμού που χαρακτηριζόταν από ανοικτό πνεύμα, την πολύπολιτισμικότητα, την φιλοξενία αντί τη ξενοφοβία. Εν τούτοις ασυναίσθητα αυτή η πόλη υιοθετεί και την ανατρεπτική ιδεολογία της αποικιοκρατίας που προφασίζεται μια πολιτιστική ανωτερότητα της Δύσης, και αποκλείει και υποβιβάζει το ξένο. Και εδώ βρίσκεται η αντίθεση.

Έτσι άνκαι παράλογο δεν εκπλήσσει το ότι όταν η μικρή πόλη έγινε μητροπολιτική, ένας πολύ-πολιτισμικός μαγνήτης, οι κάτοικοι νοιώθουν άβολα και μπερδεμένα. Οι ψευτοκλασσικές προτομές στέκονται μόνες και απόμακρες καθώς οι ξένοι δίπλα πλέουν δεξιά και αριστερά κάθε Κυριακή, στήνοντας σε πρόχειρα καταλύματα την μικρή τους αγορά, τα καταστήματα και τα κυλικεία τους, ξεκομμένοι από τη μικρή μητρόπολη, όπως και η αρχιτεκτονική φαντάζει πλέον εφήμερη και πλαστή.