video art in cyprus1974 cross country run afternoon echoesinterviews, catalogues istanbul, yekaterinburg, london, parisemail telephone

 

statements catalogues interviews

Η δημιουργία μιας θολής, σχεδόν υγροποιημένης πραγματικότητας χαρακτηρίζει την καινούρια δουλειά του. Με τίτλο «The Liquid Reality» τα φωτογραφικά έργα του Γιάννου Οικονόμου, παρουσιάζονται αυτό τον καιρό στη Δεύτερη Φωτοτριενάλε του Αμβούργου.

 

Με την Χριστίνα Σκορδή 19/05/2002

 

 

Ποια διαδικασία χρειάστηκε μέχρι να φτάσουν τα έργα σας στη Φωτοτριενάλε του Αμβούργου; Συμμετείχα μετά από πρόσκληση της Γκαλερί Gardy Wiechern. Γνώρισα τηνGardy Wiechern στην Πάφο και της έδειξα τη δουλειά μου. Της άρεσε, αλλά η πινακοθήκη της στο Αμβούργο παρουσιάζει μόνο ζωγραφική, κυρίως αφηρημένη ή γλυπτική, εκπροσωπώντας συνολι­κά γύρω στους 20 καλλιτέχνες από την Ευρώπη. Κατά το τέλος του 2001 μου ζήτησε να την αντιπροσωπεύσω στη Φωτοτριενάλε, νομίζω επειδή οι φωτογραφίες μου έχουν ένα έντονο εικαστικό στοιχείο, μοιάζουν λίγο με ζωγραφική.

- Πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή σας στην έκθεση αυτή; Αν και οι περισσότεροι πιστεύουν πως σε μια έκθεση ο καλλιτέχνης δίνει και το κοινό λαμβάνει, η αλήθεια είναι όμως πως από τον κό­σμο, τα σχόλια και την κριτική του, μπορούμε να κερδίσουμε οαν καλλιτέχνες πολλά. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα πολύ μορφωμένο και όπως λέει και η Gerdi όχι και τόσο «ευγενικό» λαό, εννοώντας ότι οι Γερμανοί δεν θα κρύψουν τη γνώ­μη τους για να κολακεύουν. Από τη στιγμή λοιπόν που μου έγινε η πρόταση ήταν φυσικό πως θα παρουσίαζα ό,τι καλύτερο. Οι Γερμανοί δεν είναι αρνητικοί, αλλά σίγουρα κάνουν κριτική. Στην Κύπρο, αντίθετα, όταν κάνεις μια έκθεση υπάρχουν μόνο θετικά σχόλια για λόγους ευγενείας....

- Ποιες είναι σήμερα οι νέες τάσεις της φωτογραφίας και ποιους καλλιτέχνες θα ξεχωρίζατε; Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τάσεις στην τέχνη σήμερα. Τα τελευταία είκοσι χρόνια πολλοί καλ­λιτέχνες όπως η Cindy Sherman, η Barbara Kruger και ο Jeff Wall, χρησιμοποίησαν φωτο­γραφίες ο καθένας από αυτούς με το δικό του τρόπο. Αν όμως θα έπρεπε να ξεχωρίσω μια ομά­δα θα ήταν αυτή της σχολής του Ντούσελντορφ, όπου κυριαρχούν οι τεράστιες φωτογραφίες τοπίων ή δημόοιων εσωτερικών χώρων, με μια αστι­κή υφή τις περισσότερες φορές. Αν και εκ πρώ­της όψεως δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια επέμ­βαση οε αυτούς τους χώρους, εν τούτοις η ώρα που γίνεται η φωτογράφηση, ο φωτισμός, το τι περιλαμβάνει και το τι αφαιρείται από το κάδρο, καταλήγουν σε μια έντονη αισθητικοποίηση κατά τα άλλα πολύ κοινότυπων τοπίων. Οι πιο κύριοι εκπρόσωποι αυτής της σχολής είναι ο Andreas Gursky και ο Thomas Struth, αλλά υπάρχει μια μεγάλη σειρά από φωτογράφους σε όλο τον κόσμο που δουλεύουν σε αυτό το στιλ.

- Σημασία έχει ο τρόπος που μια φωτογραφία μπορεί να αποδώσει την πραγματικότητα σαν μέσον, πέρα από την εικονική ομοιότητα ή τη θεματογραφία, αναφέρετε σε σημείωμα σας... Όσο παράξενο και αν φαίνεται η δική μου δουλειά ξε-κίνηοε από το κολάζ. Για πολύ καιρό δούλευα με την ιδέα μιας κομματιασμένης πραγματικότητας, μέσα στις σύγχρονες συνθήκες ζωής. Η ιδέα του κολάζ, βασίζεται οτο γεγονός πως δεν υπάρχει μια μόνο οπτική γωνία. Αντίθετα, βλέπουμε τα πράγματα από πολλές πλευρές ταυτόχρονα ή ότι μπορούμε να ζούμε σε διάφορους κόσμους μέ­σω της τεχνολογίας. Μέσα στους πειραματισμούς μου δοκίμαοα να φωτογραφίσω ένα θέμα εστιά­ζοντας σε δύο διαφορετικά σημεία στο χώρο, χρησιμοποιώντας πολλαπλή έκθεση. Το αποτέ­λεσμα ήταν μια ομιχλώδης, σχεδόν υγρή απει­κόνιση, θύμιζε λίγο τα φίλτρα που χρησιμοποι­ούσαν παλιά στον κινηματογράφο για να δείξουν όνειρα ή αναμνήσεις. Μου άρεσε γιατί στην ου­σία απουσίαζε η καθαρή, τέλεια εστιασμένη και φωτισμένη απεικόνιση. Πιοτεύω πως αντιπρο­σωπεύει πιο πολύ στην αντίληψη μας για τον κό­σμο, δεδομένου ότι είμαστε πάντα παγιδευμένοι ανάμεσα στη στιγμή, το τώρα και από την άλλη στον άπειρο χρόνο, το παρελθόν και το μέλλον. Αυτή η «υγροποίηση» θυμίζει την ιδέα του χρό­νου σαν ποτάμι, που βρίσκεται σε συνεχή κίνη­ση. Απ' αυτό προκύπτει και η... Υγρή Πραγματι­κότητα, που είναι ο τίτλος της έκθεσης.

- Και η θεματογραφία... Ένα παιχνίδι με τα όνει­ρα και τα φανταστικά στοιχεία, είναι ορατό στη θεματογραφία των έργων μου. Το ενδιαφέρον όμως, βρίσκεται περισσότερο στον τρόπο που δημιουργείται μια φωτογραφία και όχι από το ρόλο του θέματος. Πάντα υπάρχει η εισήγηση μιας ιστορίας αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Πρόκειται για νεκρές φύσεις στην πιο συνηθισμένη τους έκφραση. Δεν νομίζω ότι η αισθητικοποίηοη δικών μου προσωπικών αντικειμένων σε μικροκλίμακα κάνει τη δουλειά μου πιο απομονωτική από αυτή των μνημειωδών τοπίων. Αντίθετα πιστεύω ότι σε ένα υπερχειλισμένο κόσμο είναι καλό κάποτε να υπάρχει μια μινιμαλιστική προσέγγιση.