Δεν ξεχνώ

Duration : 4 min. 55 sec [2006]

Watch W.I.P. on vimeo here A still shot of the deserted pier of Karavostasi copper mine, situated in the Turkish North/occupied areas. The sky is colour-keyed allowing a series of hand drawn frames and random footage to appear behind it. This background develops from a small flat blue line into a rich visual climax and recedes back to nothing again. Like in cross country run the background becomes the foreground and vice-versa.
  Time as a cycle
Whatever takes place in between – life, technology, nature- takes place within the confines of a single rectangle, within a perfectly structured piece of music by Arvo Part.
The frozen landscape, the frozen pier left untouched sometime on the 14 July 1974.


The moment versus the duration
An experience of time as an instant.
Historicity, duration is a lost dimension.
Somewhere there is a history lying hidden, another side staying invisible.

Space as an abstract, space as a cycle, the negation of expanding time, the imaginary expansion of space.

The conventional “return” scenario for Cypriots spoke of a straight line that linked the past into the future, peoples’ memories and the places that they were to go back one day. “Reunification” meant to pick up history from the point that was so rudely interrupted at 08.15, 15 July 1974, and carry on from there. CBC used to show Black and White images pre 1974 photographs of locations in the North with the caption «Δεν ξεχνώ» (I remember) for a number of minutes. That meant that somehow, somewhere this image/memory would one day become a reality, as it appeared there, captured in an unspecified time. Thus time at the invisible half of our island was stopped as far as we could see.
  Το ημιτελές πρότζεκτ της επανένωσης του νησιού βρίσκεται στο επίκεντρο του έργου «WIP / Δεν ξεχνώ». Η για χρόνια αόρατη χαμένη πλευρά , είναι όπως το εγκαταλειμμένο μεταλλείο του Λιμνήτη, παγωμένο και απείραχτο από το Ιούλη του 74, σαν την πεποίθηση ότι κάποια μέρα λύση θα σήμαινε να ξαναρχίσομε την ιστορία από τη στιγμή που διακόπηκε τότε τόσο απότομα.
  Ένα αφιέρωμα στις παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες του «Δεν ξεχνώ» στο ΡΙΚ, που υπαινίσσονταν μια ευθεία γεωγραφική γραμμή που ενώνει εκείνες τις εικόνες /αναμνήσεις με ένα μελλοντικό σενάριο επιστροφής, χωρίς περιπλοκές, χωρίς θυσίες, χωρίς προσπάθειες. Μια ιστορία κινείται στο φόντο ενώ το πρώτο πλάνο παραμένει ένα σταματημένο καρέ που συνθλίβει την χρονική διάρκεια σε μια στιγμή.